بایگانی دسته بندی ها:

چگونه سرعت مبارزاتي خود را افزايش دهيم؟

علاوه بر مهارت و دقت ، سرعت نقش بسیار کلیدی و مهمی در ورزشهای رزمی دارد . این مثال کافیست که شما در نظر داشته باشید در مبارزه ای دو مبارز هم رده روبروی هم قرار میگیرند و علیرغم اینکه هر دو استراتژی مبارزه و توانایی مبارزه نزدیکی دارند آن شخصی نهایتا پیروز میدان است که علیرغم اجرای اصولی تکنیک سرعت بالاتری داشته باشد.

با فراگيري و تمرين ۷ مرحله  سرعت در هنرهای رزمی، فواید تمرینات افزایش یافته و مهارت‌های ما در رقابت و دفاع شخصی بهبود می‌یابد. برای موفقیت در یک رقابت و یا اجراء به موقع دفاع شخصی، سرعت حائز اهمیت است. تنها فرق بین بردن یا باختن در یک برخورد فیزیکی، بیش از هر چیز دیگر، عکس‌العمل سریع می‌باشد.

بهترین روش قطعی برای دستیابی به کلیدهای سرعت در هنرهای رزمی، سیستم آموزشی حلقه سرعت Speed Loop است. سیستم آموزشی دور سرعت برای مجزا کردن، تغییر دادن، به حداکثر رساندن، و هماهنگ کردن ۷ ویژگی سرعت به‌شرح ذیل در هنرهای رزمی طراحی شده است:

 

مرحله اول (سرعت ديدن)

عکس‌العمل‌های بصری (بینائی): یکی از روش‌های آموزشی است که توانائی تشخیص فرصت‌ها و شناخت حرکات بعدی را افزایش می‌دهد. واکنش‌های بصری این امکان را به ما می‌دهد که حرکات را با دقت و اطمینان بیشتری شناسائی و پیگیری کنیم و با تشخیص و تغییر به موقع، نسبت به آن عکس‌العمل یا واکنش نشان دهیم. در هنرهای رزمی، واکنش‌های بصری در طول رقابت‌های طولانی به‌کار می‌رود. به‌علاوه، این واکنش‌ها برای موفقیت ورزشکاران جهانی در تمامی رقابت‌های ورزشی از اهمیت به‌سزائی برخوردار است.

 

مرحله دوم : (سرعت عصبي حس لامسه)

عکس‌العمل‌های لمسی (لامسه‌ای) از دیگر روش‌های آموزشی است که واکنش‌های لمسی را بهبود می‌بخشد. حس لامسه به مرور زمان با تمرین کردن افزایش می‌یابد و در نتیجه می‌توان جهت یا مسیر نیروی بدنی حریف را سریعاً تشخیص داد. در هنگام مبارزه با رقیب خود باید هر حرکت او را پیش‌بینی کنیم. اکثر پیکارها و رقابت‌های تنگاتنگ به پایان می‌رسد، پس بایستی خود را بیش از پیش آماده نمائید تا برتری نسبی خود را با حریف به اثبات برسانید.

 

مرحله سوم : (سرعت شنيدن و تشخيص صدا)

عکس‌العمل‌های شنیداری واکنش‌های شنیداری با تقویت مهارت‌های شنیدن بهبود می‌یابد. عکس‌العمل سریع به آنچه می‌شنویم از اهمیت بالائی برخوردار است. وقتی مجبوریم در مقابل چندین مهاجم از خود دفاع کنیم احتمالاً بیش از دیدن فرد مهاجم، صدای آن را می‌شنویم. اگر تا به حال مبارزه در تاریکی یا دید کم را تجربه کرده باشید، به اهمیت این ویژگی پی خواهید برد.

 

مرحله چهارم : (سرعت انطباق پذيري با شرايط)

سرعت انطباق (تغییر یا تنظیم) این بخش، توانائی ذهنی برای انتخاب سریع و واکنش مناسب و دقیق در پاسخگوئی به یک حمله یا موقعیت را افزایش می‌ دهد. باید توانائی خود، در انتخاب سریع مؤثرترین حرکات در هر لحظه از مبارزه را تقویت کنید. سرعت انطباق بسیار بالا، به عکس‌العمل‌های ما اجازه می‌دهد تا روند انتخاب حرکات، به‌طور خودکار انجام شود. با آموزش این بخش یاد می‌گیریم سریع، دقیق و بدون فکر عکس‌العمل نشان دهیم.

 

مرحله پنجم : (سرعت اجرا و بموقع حركات)

سرعت در اجراء (شروع حمله) به محض اینکه روش مناسبی را برای شروع حمله انتخاب کردید. باید آرامش خود را حفظ کنید. منظور چگونگی سرعت حرکت شما نیست بلکه به این معنی است که چطور خیلی زود به آنجائی برسید که ارزش داشته باشد. ممکن است حمله شما در جریان مسابقه سرعت مناسبی داشته باشد اما عدم شروع به موقع از این فرصت عملاً سبب کاهش شدید شانس شما در رسيدن به نتيجه مورد نظر خواهد شد .

 

مرحله ششم : (سرعت در انتقال و جابجايي)

سرعت در حرکت : توانائی انتقال سریع همه یا بخشی از بدن، از مکانی به مکان دیگر است (که در کاراته به آن ساباکی می‌گویند). سرعتی است که بیشتر توسط عامه مردم در سطح گسترده تشخیص داده می‌شود. میزان وزن بدن و نیز تاریخ منقبض و ریلکس شدن ماهیچه‌ها، علاوه بر عوامل ژنتیکی از جمله عواملی هستند که به تشخیص و تعیین سرعت حرکت در شخص کمک خواهند کرد. نگران سرعت خود نباشید. سرعت کاربردی و عملی خود را بهبود ببخشید و در یادگیری آن تمرکز کافی داشته باشید. سرعتی که در غلبه کردن و تحت کنترل درآوردن حریف بارها و بارها به شما کمک می‌کند.

 

مرحله هفتم : (سرعت تغيير جهت وتغيير تكنيك)

سرعت تغییر (اصلاح) در طول مدت آموزش، یقین حاصل کنید. به تمریناتی می‌پردازید که سرعت تغییر را تقویت می‌کند. سرعت تغییر، دربرگیرنده توانائی تغییر سریع جهت‌ها در کانون حرکت و در اصل، کنترل تعادل و غلبه بر سستی و رخوت است. با تسلط بر مکانیک بدن، می‌توانید در لحظه مناسب حرکت خود را متوقف کنید؛ احتمالاً به این خاطر که ممکن است حرکت اشتباهی را انجام داده‌اید.

علاوه بر این هفت کلید، باید تمرینات مانعی (بازدارنده) سرعت را در آموزش خود، جهت افزایش سرعت بگنجانید. منظور این است که بتوانید زمان واکنش حریف را در برابر حملات، به‌طور مؤثری کاهش دهید. داشتن مهارت‌های مناسب در این زمینه، سبب افزایش توانائی‌ ما برای گیج‌ کردن، از حرکت انداختن، و شکست دادن رقیب می‌شود. با تمرکز بر روی بهبود هر یک از بخش‌های جداگانهٔ سرعت، یادگیری مؤثر و مفیدتر خواهد بود. این مهم شما را در دستیابی به سرعت بالاتر و عکس‌العمل نشان دادن در کوتاه‌ترین زمان ممکن یاری می‌کند.

توضيح تكميلي توسط كارشناس دانشگاه سايبري كاراته دو ايران :

چكيده ي مراحل  فوق بدين معني است كه با انجام تمرينات اصولي ، هدف مند و علمي و ممارست بر آن به درجاتي از سرعت دست خواهيد يافت . پس مجددن متذكر مي شويم كه تمرين زياد و اصولي و تسلط و بر اندام و اعصاب خود باعث بالا رفتن سطح آمادگي شما خواهد شد .

نكته : براي اجراي يك تكنيك  سرعتي ميبايست تمامي ماهيچه ها وحتي سيستم عصبي بدنتان  تحت اختيار و تسلط شما باشند تا بتوانيد به عالي ترين سطح سرعت دست پيدا كنيد. لزوم استفاده از علم بدنسازي و روانشناسي بسيار ضروري ميباشد .

خوانندگان گرامي در صورت داشتن هرگونه سوال و ابهام ميتوانيد نظرات خود را اعلام و جواب دريافت نماييد .

شناخت آسیب های بدني در ورزش رزمی

           آسیبهای ناشی ازورزش رزمی

ویرایش  : دکتر رحمت سخنی از مرکز آموزشی درمانی امام خمینی (ره) ارومیه

در تمامی مطالعات انجام شده ، شایعترین آسیب های ناشی از ورزشهای رزمی در اندامها به صورت خونمردگی ، پیچ خوردگی و کشیدگی بوده اند. آسیب های ارتو پدیک ناشی از ضربه های مستقیم ، تکرار زیاد حرکات و مانورهای بالستیک و چرخشی می باشند. موارد شدید آسیب مثل پارگی احشاء ، فلج و ضرببه مغزی هم مشاهده شده اند.

شایعترین آسیب های ناحیه سرو گردن در ورزشهای رزمی عبارتند از :

پارگی ها ، خونریزی از بینی ، هماتوم دور چشم از جمله این موارد هستند. خراشیدگی قرنیه در اثر برخورد ناخن انگشتان رخ می دهد. ضربه به مغز در اثر ضربات بلند و یا چرخشی ایجاد می شود. اگر ورزشکار ناک اوت شد . باید تشخیص آسیب ستون فقرات گردنی را مد نظر داشت .

آیا استفاده از وسیله محافظتی سر تضمین کننده جلوگیری از آسب ها ی فوق است ؟

این پوشش ها جلوی بسیاری از صدمات به بافت نرم صورت ( یعنی پارگی ،بریدگی و آسیب به بافت نرم گوش و جمجمه ) را میگیرند. اما متاسفانه بر ععکس عقیده بسیاری از افراد ، برای جلوگیری از آسیب های مغزی مناسب نیستند.

اثر ضربات وارد شده به مغز  در ورزشهای رزمی چیست؟

بعضی شواهد نشان می دهند که آسیب های مکرر مغزی ، چه با بیهوشی و چه بدون آن ، سبب نوع خاصی از صدمات مغزی شده و سبب کاهش توانایی انجام فعالیت فرد می شود. اگر چه یک ضربه میتواند شدیدتر از دیگری باشد. اما هیچ ضربه ای جزیی و ناچیز تلقی نمی شود و در حقیقت اثر هر ضربه ای بر روی اثر ضربات قبلی اضافه خواهد شد. ضربات بسته به سر سبب اعمال فشار های پاره کننده ای برفیبرهای عصبی و نورونها می شود که در ضربات جانبی بسیار خطر ناک تر است . چون جانه به عنوان اهرم عمل می کند، ضربه به این ناحیه حداکثر نیرو را ایجاد خواهد کرد. پارگی عروق خونی درمغز سبب ایجاد خونریزی مغزی (Intracerebral hematoma) و یا بین مغز و پرده های پوشاننده آن(Subdural hematoma) خواهد شد.

استفاده از وسایل محافظتی دست و پا سبب کاهش شدت ضربه به مغز خواهد شد، اما احتمال پارگی فیبر های عصبی را افزایش خواهد داد.

آسیب هایی اندامها در ورزشهای رزمی :

این آسیب ها متعدد هستند. پیچ خوردگی ، کشیدگی ، شکستگی ، در رفتگی و پاره شدن تاندون ها از جمله این صدمات می باشند . شایعترین آسیب ، ایجاد هماتوم در ساعد، ران ، پشت ساق و پا است.

آیا ورزش های رزمی مثل کاراته و تکواندو سبب استنوآرتریت (آتروز) در استخوانهای دست می شوند؟

درمطالعه ای که در انگلستان انجام شده ، مدرکی به نفع شروع زودرس استئوآرتریت و یا تنوسینوویت به دست نیامده است . اما هر حال چهار حرکت ذیل توان بالقو ه ای برای ایجاد این گونه آسیبها را دارند: حرکت مشت زدن مکرر به اجسام سخت ، تبوکس و شکستن اجسام .

نحوة آسیب دیدگی زانو در ورزش های رزمی چگونه است ؟

چون در این ورزشها از حرکات بالستیک و چرخشی به وفور استفاده میشود. آسیب ها معمولا در اثرراست شدن بیش از حد زانو ، چرخش ، خم شدن و حرکات جانبی بیش از حد ایجاد می شوند . آسیب در منیسک ها ، رباطها، تاندون کشکک و شکستگی های اپی فیز نیز شایعند . در رفتگی زانو بسیار نادربوده و اورژانسی جدی است.

شایعترین نوع و محل آسیب در ورزش های رزمی کدام است؟

هماتوم شایعترین نوع آسیب است که می تواند در هر عضوی ایجاد شود ، اما شایعترین محل آن عضله چهار سر رانی است . درد تشدید مانع ادامه فعالیت ورزشکار خواهد شد. یک عارضه دیررس آن، استخوانسازی درون بافت عضله در اثر التهاب میباشد (Myositis Ossificans)

چه آسیب ها یی در مچ پا و پا رخ می دهند؟

پیچ خوردگی مچ شکستگی ، آسیب به پشت پا ، انگشت دوم و پنجم هم شایع هستند و احتمال ایجاد استئوآرتریت در سالهای بعد را افزایش میدهند.

چرا در ورزش های رزمی به ضربه های ناحیه اپی گاستر ( بالای شکم ) اهمیت داده میشود؟

هدف از این گونه ضربات ، اثر گذاری بر روی شبکه خورشیدی است که گانگلیون سلیاک را احاطه کرده است . ضربه به این منطقه باعث اختلال تنفسی گذرا در حریف شده و لذا شخص برای ضربات بعدی آمادگی دفاعی لازم را ندارد ( برای حدود 20 تا 40 ثانیه ) و انی فرصت خوبی برای فرد حمله کننده است تا ضربات نهایی بعدی را وارد نماید.

شایعترین اسیبهای ناحیه تنه در ورزشهای رزمی عبارتند ار :

دنده ها ، شبکة خورشیدی ، پانکراس و بیضه ها درمعرض آسیب ناشی از ضربه واقع میشوند.

آسیب هایی  که مانع ادامه مسابقه می گردند:

1) شکستگی ها ،

2) ضربات مغازی که منجر به فراموشی ، اختلال درک زمان و مکان و خصوصصا از دست رفتن سطح هوشیاری شوند،

3) صدمات چشمی که سبب اختلال دید شوند مثل هماتوم ، پارگی و آسیب های دور کرة چشم ،

4) صدمات خاصی که به بیضه ها وارد می شوند و هماتوم اسکروتوم ( کیسه بیضه) ایجاد می نمایند.

آیا ورزشکاری که سابقه صرع دارد،می تواند به ورزش رزمی بپردازد؟

به نظر می رسد برنامه تمرینات منظم ورزشی اثری مثبت روی کنترل تشنج خواهد گذاشت ، گزارشی از تشدید و یا آغاز حملات صرعی مکرر (Status epilepticus) با ورزش وجود ندارد . تصمیم قطعی در مورد اجازه دادن به ورزشکار برای شرکت در تمرین و مسابقه بسیار سخت است و باید موارد زیر را در نظر داشت :

الف – به نظر نمی رسد وجود تشنج در طی تمرین یا مسابقه ورزشکار را درمعرض آسیب جدی مغز و یا نخاع قرار دهد.

ب – ضربات منفرد یا مکرر به سر سبب غیر قابل کنترل شدن تشنج و یا ایجاد آن نمی شوند، اما بهتر است که به علت وجود خطرات بالقوه ، از ضربه زدن به سر خودداری شود.

درصورت وجود چه نوع اختلالاتی ، ورزشکار مجاز به شرکت در مسابقه نخواهد بود؟

کاردیت یا لتهاب قلبی ،فشار خون بالای کنترلنشده ، بیماریهای شدید مادر زادی قلب ، فقدان یک چشم یا اختلال عملکرد بینایی ، فقدان یک کلیه ، بزرگی کبد و طحال، صرع کنترل نشده ، نارسایی ریوعی ، عفونت های پوستی مثل زرد زخم ، گال و یا هر پس از جمله بیماریهایی هستند که ورزشکار درصورت ابتلا به آنها نباید درمسابقات شرکت نماید.

چنانچه ضربه به ناحیه اپیگاستر باععث افت فشار خون و کاهش تعداد ضربان قلب و تنگی نفس در ورزشکار شود، اقدامات اولیه شامل چه مواردی می باشد؟

اقدام درمانی باید در راستا ثابت نگاه داشتن فشار خون انجام گیرد. به همین جهت ورزشکار را به پشت خوابانده و پاهای وی را بالا می آوریم تا خون از اندام تحتانی به سمت قلب سرازیرشده و متعاقب آن با افزایش برون ده قلبی ، فشار خون بالا رود.

همچنین درصورت گرفتگی عضلات دیواره شکم ، ورزشکار باید زانو های خود را به سمت قفسه سینه در داخل شکم جمع کند تا درد و گرفتگی رفع شود. این عمل به بهبود نفس و برگشت به حالت عادی نیز کمک خواهد کرد.

درصورت ضربه به بیضه در ورزشکار رزمی چه اقداماتی لازم است؟

درچنین وضعیتی فرد باید به پشت خوابانده شود و زانو هایش را به سمت سینه جمع کند. سپس تکه های یخ بر روی کیسه بیضه قرار داده شود تا تورم و خونریزی اطراف آن کاهش یابد . در صورت ادامه تورم و درد باید مصدوم را فورا به بیمارستان ارجاع کرد.

گرفته شده از: .rs272.parsiblog.com

karate-stick-figure-set

کدام رشته رزمی بهتر است ؟!

 

شاید برای شما هم سوال شده باشد کدام رشته رزمی نسبت بقیه ی رشته های رزمی بهتر و برتری تکنیکی دارد ؟؟

اگر این سوال را از هنرجویان مختلف رشته های رزمی و یا مربیان رزمی سوال کنید جوابهای متفاوتی دریافت خواهید کرد و البته بسیاری از این جوابها یک طرفه و نظر شخصی اشخاص میباشد.

این سوال در بین جوان ها بسیار زیاد دیده می شود و دوست دارند به دنبال ورزشی باشند که از لحاظ رزمی برترین باشد تا فقط بتوانند بگویند که من در فلان رشته رزمی که قوی ترین و برترین میباشد فعالیت میکنم.

جوابی که اکثر مربیان و رزمی کاران به این سوال می دهند این است که رشته ی ما از همه بهتر است و رشته های دیگر اصلا بدرد نمی خورد و خیلی ضعیف هستند و حتی برخی افراد ،رشته های دیگر را به تمسخر میگیرند و از خود تعریف و تمجید میکنند. و دلیلشان نامعلوم و تخیلاتی ست و برخی دیگر یک اسطوره از رشته خودشان را مثال می زنند و به آن افتخار می کنند و آن را دلیل برتری رشته رزمی خود می دانند…..

بنده سالهای زیادی (حدود بیست و سه سال) به دنبال این جواب بودم که بتوانم برترین رشته رزمی را از بین 72 رشته رزمی موجود شناسایی کنم …

سوال بنده از روی کنجکاوی و یافتن دلایل برتری آن رشته ورزشی بود .و به همین خاطر در 6 رشته رزمی مختلف که از همه معروف تر بودند (کاراته ،تکواندو، جودو، کنگ فو، فول کنتاکت ،جوجیتسو و کیوکشین ) شروع به تمرین نمودم و برخی از رشته های رزمی دیگر را (وین چونگ ،ووشو، نینجوتسو ،آی کیدو ،بوکس ،تای چی ،کمبو ، موی تای و…) مورد برسی و تحقیق قرار دادم و با مربیان صاحب نام آنها مباحثه هایی داشتم و تمرینات آنها را از نزدیک مورد تجزیه و تحلیل قرار دادم و از تمامی آنها تجربه هایی بدست آوردم که برایم بسیار باارزش و گرانقدر میباشد.

با توجه به برسی های علمی و عملی که بنده در این سالها انجام داده ام ،جواب این سوال را که کدام رشته رزمی بهتر و کدام بدتر است را چنین بیان می کنم

اکثر رشته های رزمی خوب هستند و تمامشان به دنبال نمایش قدرت بیشتر و بهتر هستند و بیان این که کدام رشته رزمی بد میباشد سوالی اشتباه است زیرا تمامی رشته های ورزشی خوب هستند مگر میشود ورزش بد باشد؟ آنچه که بد میباشد ورزش نکردن است …

آنچه که باعث برتری یک ورزش رزمی میشود ورزشکارانی هستند که در آن رشته رزمی فعالیت می کنند. ما رزمی کاران بسیاری داریم که از لحاظ قدرت و تکنیکهای قدرتی ،سرعتی حرفهایی برای گفتن دارند ولی مي بينيم از رشته هاي رزمي مختلفي هستند و سبك تمرينشان متفاوت است . پس برتر بودن این رشته برمی گردد به ورزشکارانی که در آن رشته فعالیت میکنند . هر فردی که بتواند هنر رزمی خود را به نحو احسن و خوب فرا بگیرد و اجرا نماید میتواند برترین رزمی کار باشد .

چهار نکته اساسی که باعث میشود ما برترین رزمی کار باشیم ،جرات و شهامت،استعداد ،آموزش و پشتکار ما در ورزش است البته به نکات ذکر شده میتوان نوع رشته رزمی را نیز اضافه نمود زیرا هدف از تشکیل برخی از رشته های رزمی چیزی فراتر از مبارزه و درگیری میباشد..

برخی از رشته های رزمی مانند کاراته و تکواندو و جودو ، با توجه به داشتن سازمانی جهانی همیشه در صدد رشد و پویایی هستند و از علم روز دنیا در هنر رزمی خود بهره میگیرند….

رشته های رزمی دارای فلسفه ای عمیق هستند ، زمانی که فرد ورزشکار بتواند درک آن را پیدا کند به درجاتی از هنر رزمی خواهد رسید که برتری واقعی را خواهد یافت …

رسیدن به تکامل اخلاقی یکی از اصول فلسفه عمیق ورزش های رزمی ست که دست یابی بدان سخت ولی ممکن میباشد……….

موفق و منصور باشید

96-0-norm

برسی آسیب در ورزشهای رزمی

 

پرداختن به ورزشهای رزمی در بین افراد به مقاصد مختلفی صورت می گیرد. این امر می تواند بعنوان هنری در جهت تناسب اندام ، افزایش قدرت وانعطاف پذیری ، برای رقابت و مسابقه و یا به منظور دفاع شخصی مورد استفاده قرار گیرد.

بر خلاف آنچه تصور همگانی است

میزان بروز آسیب های جدی در ورزشهای رزمی به نسبت ورزشهای دیگر پائین است ،مثلاً میزان بروز آسیب در ورزشهای رزمی در حدود 1 به 10نسبت به فوتبال است و 1 به 2 نسبت به کشتی است.

 

میزان بروز صدمات با میزان مهارت ورزشکار ( رنگ کمربند ) رابطه معکوس دارد. هرچقدر درجات بالاتر میرود میزان آسیب پذیری کمتر میشود .زیرا هر قدر مهارت ورزشکار بیشتر میگردد ،سرعت عکس العمل و آمادگی بدنی فرد نیز افزایش می یابد .

• احتمال صدمه دیدگی در ورزشهای رزمی در حدود 17 در 100/000 نفر است. این میزان در فوتبال 167 در 100/000 و در بسکتبال 188 در 100/000 و در کشتی 26 در 100/000 است. • 60% از آسیبهای مرتبط با ورزشهای رزمی در هنگام تورنمنت های ورزشی و 40% آنها در زمانهای غیر از تورنمنت رخ می دهد. • در کاراته احتمال صدمه دیدگی براثر اصابت مشت بیشتر از احتمال صدمه براثر ضربات پا است.

• در تکواندو احتمال صدمه دیدگی براثر اصابت ضربات پا بیشتر از احتمال صدمه براثر ضربه مشت است.

علل صدمات در ورزشهای رزمی : اصابت ضربات مستقیماً به بدن.مانورهای تعادلی و چرخشی• ناشی گری مبارز در اجرای تکنیک صحیح عدم داشتن تمرکز در مبارزه• تخلیه بیش از حد نیرو به بدن یا به عبارتی انتظار بیش از حد از بدن• عدم آمادگی بدنی ، از لحاظ نرمشی و تمرینی

شایع ترین و شدیدترین آسیب های مرتبط با ورزش های رزمی:شایعترین صدمات و آسیب های ورزشی در ورزشهای رزمی عبارتند از: له شدگی ها، خراشیدگی ها و کشیدگی های رباطی و عضلانی تاندونی.*این صدمات عمدتاً عبارتند از : پارگی و خونریزی از بینی و کبودی دور کاسه چشمی که اغلب در اثر اصابت مشت به صورت و گاهی هم در اثر اصابت پا به صورت رخ می دهد. امکان دارد خراش قرنیه در نتیجه کشیده شدن ناخن به قرنیه رخ دهد

 آسیب های اندام فوقانی :شایعترین آسیب عبارتست از کبودی های ساعد و مچ. در رفتگی ساعد اگر رخ دهد عمدتاً از نوع خلفی است در حالیکه در رفتگی شانه اگر رخ دهد در 95% موارد از نوع قدامی است. آسیب های ورزشی شایع دیگر عبارتند از شکستگی ها و کشیدگی های رباطی ( بخصوص در شانه ) و کشیدگی های عضلانی.

 آسیب های اندام تحتانی :شایعترین آسیب اندام تحتانی کبودی ها در نواحی ساق، داخل ران و پشت پا می باشد. زانو محل آسیب پذیری در ورزش می باشد. در ورزشهای رزمی بخصوص تکواندو و کاراته که فرد دائم به جلو و عقب می رود و حرکات تعادلی زیاد است زانو بیشتر مستعد آسیب در اثر اعمال نیرو به جلو یا عقب یا طرفین داخلی و خارجی آن است. آسیب های زانو می تواند به منیسک ها یا رباطهای زانو وارد آید یا به کشکک وارد شده و سبب شکستگی یا دررفتگی آن گردد. همچنین می تواند منجر به شکستگی استخوان در محل زانو شود و در موارد نادر منجر به دررفتگی زانو شود که حقیقتاً یک اورژانس محسوب می گردد. پیچ خوردگی و شکستگی مچ پا از آسیب های شایع در ورزشهای رزمی محسوب می شوند. همچنین آسیب به انگشتان اول و دوم و پنجم نیز شایع است و احتمال دارد در دراز مدت در این انگشتان آرتروز رخ دهد.

آسیب ارگان های شکم: در ضربه به شکم بخصوص ضربات چرخشی پا احتمال آسیب ارگانهای شکمی مثل کبد، طحال، کلیه و پانکراس ( لوزالمعده ) وجود دارد. همچنین یک ضربه کنترل نشده پا می تواند به آسیب بیضه ها و خونریزی آنها منجر گردد که استفاده از محافظ توصیه می شود.

 آسیب قفسه سینه : در اثر مشت قوی یا ضربه شدید پا به قفسه سینه احتمال شکستگی دنده یا التهاب قسمت قدامی دنده ( کوستوکندریت) و در مواردی ورود هوا به داخل پرده جنب وجود دارد.

آسم و ورزش رزمی :در افرادی که آسم در آنها بخوبی کنترل شده است و نیز در افرادی که مبتلا به آسم ورزشی بوده اند و این امر در آنها کنترل شده است می توانند به ورزشهای رزمی بپردازند. نکته مهم این است که این افراد چنانچه قبل از پرداختن به تمرین یا مسابقه بخوبی و به مدت کافی بدن خود را گرم کنند ( با نرمش ) بخاطر اتساع کافی برونش ها قدرت تحمل بیشتری در مقابل حمله احتمالی آسم پیدا می کنند و کمتر دچار حملات احتمالی خواهند شد.در ورزشهای رزمی نشان داده شده است که یک برنامه منظم ورزشی می تواند به کنترل حملات تشنج در افراد مبتلا کمک شایانی کند. اما اینکه فردی با سابقه تشنج می تواند به ورزشهای رزمی بپردازد یا خیر بر عهده پزشک است که تصمیم می گیرد

.پیشگیری از آسیب ها در ورزشهای رزمی:استفاده از وسایل محافظتی برای ساق، پا، دست، بازو و قفسه سینه می تواند میزان صدمات را کاهش دهد. کلاه مناسب در تکواندو اهمیت دارد. استفاده از محافظ های دندان و بیضه اهمیت دارد. گرم کردن مناسب حداقل 15 دقیقه قبل از مسابقه و عمدتاً با انجام حرکات کششی به نحو محسوسی صدمات ورزشی را در این ورزش کاهش می دهد. توجه داشته باشید درصد قابل ملاحظه ای از صدمات در هنگام خستگی ورزشکار رخ می دهد، لذا هر گاه خسته شدید استراحت کنید

درچه آسیبهایی نباید مسابقه یا تمرین را ادامه داد؟ شکستگی ها – صدمات مغزی که منجر به اختلال در تعیین مکان و زمان و یا اختلال در حافظه شده اند و بخصوص آنها که سبب عدم هوشیاری شده اند. – صدمات چشمی که دید را مختل کرده اند مثل کبودی های شدید یا خراشیدگی قرنیه. – موارد خاص از صدمه به بیضه ها که در آنها بهبود درد رخ نداده یا متورم شده و خونریزی دارند.

چه افرادی نباید بصورت رقابتی ورزشهای رزمی را انجام دهند؟ آنها که دچار التهاب قلبی هستند ( کاردیت ) – افرادی که فشار خون آنها کنترل نشده است. – افرادی که بیماری قلبی مادرزادی شدید دارند. – افرادی که تشنج در آنها بخوبی کنترل نشده است. – عدم وجود یک چشم ، داشتن یک کلیه ، بزرگی کبد. – بزرگی طحال ، نارسایی ریوی ، ناپایداری مفصل بین استخوانهای اطلس و آسه درگردن – افرادی که بیماری پوستی عفونی و قابل انتقال دارند ( تا زمانیکه عفونت در آنها خوب نشده یا قابلیت انتقال دارد.)

منبع :  وبلاگ باشگاه رزمی ، بازنویسی و ویرایش توسط  استاد ابوالفضل رضایی

نقش مفید و مضر آب در ورزش

 
 نقش مفید و مضر آب  در ورزش
نقش آب در بدن
شما بدون غذا چند هفته،بدون آب چند روز و بدون اکسیژن چند دقیقه میتوانید زنده بمانید،به عبارت دیگر بعد از اکسیژن آب مهمترین عنصریست که در بدنمان داریم.
بدن شما از70-55 درصد آب تشکیل شده و تقریباً 90-80 درصد خون را آب تشکیل می دهد.آب تقریباً در تمام روندهای حیاتی بدن دخیل است.کمبود آب میتواند به تغییرات ذهنی و فیزیکی منجر شود.آب نقش های زیر را ایفا میکند:
با شستن سمومی که در طی زندگی عادی تولید میشود،بدن را پاک میکند.
زندگی مفاصل را تأمین میکند.
پوست را از خشکی محافظت می نماید.
هیدراسیون احشاء داخلی را حفظ میکند.
دمای بدن را کنترل مینماید.
وقتی بدن گرم میشود،آب به شکل عرق از پوست دفع میگردد.این مساله خوب است چرا که عرق از پوست شما تبخیر میشود و بدن شما سرد میشود.در واقع یک Air-Conditioner در بدن شما وجود دارد ولی برای اینکه این سیستم به کار خود ادامه دهد،نیاز به جبران آب از دست رفته بدن دارید.اگر به اندازه کافی و در حد جبران عرق از دست رفته آب ننوشید،خون غلیظ شده و جریان خون کند میشود این امر باعث میگردد که فشار بروی قلب وارد شود.در صورتی که کمبود مایع زیاد باشد،بدن شما به اندازه کافی آب برای تولید عرق ندارد.در این نقطه درجه حرارت بدن میتواند تا حد خطرناکی بالا برود.
 یک فرد بزرگسال با جثه متوسط در روز حدود 2 لیتر آب از دست میدهد،یک ورزشکار ممکن است در ظرف یک ساعت ورزش شدید نزدیک به 3 لیتر آب از دست بدهد.در صورتی که این مایعات از دست رفته جایگزین نشوند،ممکن است دهیدراسیون عارض گردد.
کم آبی یا دهیدراسیون یک اثر منفی و شدید روی کارایی ورزشی دارد.در واقع حتی دهیدراسیون خفیف تا حد یک درصد کاهش وزن بدن می تواند با ایجاد سرگیجه،سردرد و زمان عکس العمل کندتر باشد و میتواند بر خطر گرمازدگی بیافزاید.
در صورت عدم درمان،دهیدراسیون بدتر میشود و میتواند کشنده باشد.مراقب علایم  زودرس هشداردهنده در خودتان و هم تیمی ها باشید تا از دهیدراسیون اجتناب شود.در صورتی که هر یک از این علائم را مشاهده کردید،به مربی خود اطلاع دهید یا مراقبت طبی فوری طلب کنید.
تشنگي
سوال اینست که آیا احساس تشنگی همیشه با آغار کم آبی همراه است؟ پاسخ اینست،نه همیشه در بسیاری موارد ورزش واقعاً واکنش تشنگی را مختل میکند. به هنگام ورزش شما مقدار زیادی آب را قبل از احساس تشنگی از دست می دهید و قبل از اینکه بطور کامل کم آبی شما جبران شود احساس تشنگی از بین میرود. بنابراین برای تأمین نیازتان به آب نمی توانید به حس تشنگی اکتفا کنید.به عنوان یک ورزشکار،لازم است که بطور آگاهانه بیش از آنچه که دوست دارید آب بنوشید،مصرف کنید،بویژه زمانی که در گرما ورزش میکنید.
ميزان مصرف مايعات در ورزشكاران
بنا به همه دلایل فوق،ورزشکاران لازم است که آب یا سایر نوشایدنی ها را قبل ، حین و بعد از ورزش مصرف کنند.
قبل از ورزش:یک یا دو لیوان مایعات را دو ساعت قبل از مسابقه یا تمرین بیاشامید تا اطمینان حاصل کنید که بخوبی هیدراته شده اید.پانزده دقیقه قبل از شروع ورزش یک لیوان دیگر نیز بنوشید.
در طی ورزش:در طی ورزش برای جایگزینی مایعات از دست رفته و اجتناب از گرمای بیش از حد هر20- 15 دقیقه ،180-120 سی سی مایعات بنوشید،مایعات خنک بهتر است چرا که به سرعت جذب می شوند و حرارت مرکزی بدن را سریعتر پایین می آورند.(نبایست مایعات سرد و یخ باشد)
پس از ورزش:این نکته که پس از انجام ورزش به مصرف مایعات ادامه دهید حائز اهمیت است که جبران کم آبی بدن زمان میگیرد.برای اطمینان از اینکه به اندازه کافی آشامیده اید،خودتان را قبل و بعد ورزش توزین کنید.به ازای هر 5/0 کیلوگرم کاهش وزن حداقل 500 سی سی آب مصرف نمایید.این اشتباه را نکنید که وزن کاهش یافته در ورزش مربوط به چربی است،چرا که چربی بتدریج از دست میرود و در مقیاس چند روز،مشخص نخواهد شد.تقریباً تمام کاهش وزن طی ورزش از منشاً آب می باشد.
علائم و خطرات كم آبي در ورزشكاران
دهیدراسیون می تواند نسبتاً سریع عارض شود.همچنین ممکن است ظرف چندین روز ورزش بدون نوشیدن مایعات کافی پدید آید.ورزشکارانی که هر روز یا دوبار در روز و بویژه در آب و هوای گرم و مرطوب بشدت ورزش میکنند ممکن است به ازای هر 5/0 کیلوگرم وزنی که از دست می دهند آب نیاز داشته باشند تا تعادل آب آنها مجدداً بر گردد.به طور معمول نباید در روز وزن شما کاهش یابد،حتی 2درصد کاهش وزن می تواند به کاهش کارآیی منجر شود و معرف دهیدراسیون خفیف باشد.
علاوه بر آب،برخی از ورزشکاران نیاز به جایگزینی الکترولیتهای سدیم و پتاسیم که در عرق از دست می روند،دارند.این امر بویژه در ورزشی که بیش از یک ساعت به طول انجامد صدق میکند.بسیاری از نوشابه های ورزشی حاوی غلظتهایی از الکترولیتها و کربوهیدراتها هستند که جذب آب را تشریع می نمایند.به علاوه الکترولیتهای موجود در نوشابه های ورزشی تشنگی را تحریک میکند،که باعث تحریک فرد به نوشیدن و جبران کم آبی میشود. نوشابه های ورزشی در ورزشکاران استقامتی و نیز افرادی که تا حد توان به طور روزانه تمرین می کنند،یا در چند مسابقه در یک روز شرکت میکنند یا دو جلسه تمرین در روز دارند بیشترین فایده را دارند.
(نکته 1: نوشابه های ورزشی که مختص ورزش باشند و ضرری برای فرد ورزشکار نداشته باشد در ایران بسیار کم میباشدو سوء استفاده های زیادی در این مورد صورت میپذیرد)
در صورتی که بیزاری مانع نوشیدن مایعات مورد نیاز شماست،نوشابه را بر طریق سلیقه خود برگزینید.(انواع آبمیوه، آب ساده، آب معدنی،نوشابه های ورزشی،لیموناد و سرم ورزشی) شما همچنین میتوانید از غذاهایی که آب زیادی دارند(مثل هندوانه،گوجه فرنگی،کاهو،سوپ)بیشتر استفاده کنید.با این حال آگاه باشید که نوشیدنیهای حاوی کافئین،نظیر قهوه و چای اثر متضادی دارند.کافئین نیاز بدن به ادرار کردن را افزایش میدهد و بنابراین باید در زمان اعاده مایعات از دست رفته،از مصرف آنها اجتناب نمود.به همین ترتیب مشروبات الکلی دارای اثر کاهنده آب بدن هستند.
نکته 2 : لازم به توضیح است که مصرف آب در هر ورزش بستگی به نوع تمرین و وضعیت بدنی فرد ورزشکار دارد که میبایست میزان و نوع مصرف آب را با هماهنگی مربی و کارشناسان ورزشی انجام داد . چراکه استفاده از آب در حین برخی از تمرینات نه تنها بهبود بخش نیست بلکه بسیار مضر خواهد بود ماننده تمرینات فوسفوژنی و چربی سوزی ….
همان طور که آب باعث حیات میباشد باعث ممات نیز میگردد ،استفاده بیش از حد از آب باعث تحلیل قوای جسمانی و تضعیف بدن میشود…..
 

سه فلسفه روحی

سه فلسفه روحی

در ادبیات ذِن، سه عبارت بسیار زیبا بارها تکرار می‌شوند. استاد فوناکوشی آنها را سه فلسفه روحی نامیده‌ است که عبارتند از:

" گیشین دِن‌شی" – از روح من به روح تو 疑心伝心 Gishin Denshi

بر طبق فرهنگ و اصطلاحات ژاپنی، از روح من به روح تو یک نوع روش سنتی در تعلیم و تربیت است. در تبت و در زمانهای دور از این مفهوم برای انتقال آموخته‌ها از مربی به هنرجو استفاده می‌شد. این روش تنها انتقال کلامی نیست.

در تمام مدت تمرینات و تحقیقاتم در هنرهای رزمی، هیچ عبارت و واژه‌ای تا این حد مرا تحت تأثیر قرار نداده بود. این عبارت روح مرا با چنان احساسات عمیق و گرمی لمس کرد که به نظیر آن برخورد نکرده بودم. به جرأت می‌توانم بگويم که درک این جمله موجودیتم را ترقی داد و احساس می‌کنم به مرحله بالاتری از آگاهی و شناخت رسیده‌ام. درک مفهوم گیشین دِن‌شی، آگاهی مرا نسبت به ترتیب و نظم چیزها به مرحله بالاتری رساند. لطافت و ظرافت این عبارت به رابطه بین شاگرد و استاد مفهومی واقعی می‌بخشد. این عبارت، به روح موجود در هنرهای رزمی شکوه و جلالی خاص بخشیده‌ است.

" میزو نو کوکورو" – فکری شفاف همانند آب 水の心 Mizu no Kokoro

معمولاً میزو نو کوکورو به عبارت؛ داشتن فکری شفاف همانند آب ترجمه شده است. جمله‌ای زیبا و دوست داشتنی است ولی وقتی به تنهایی مورد استفاده قرار گیرد به اندازه‌ی کافی گویا و دقیق نیست که بتواند مفهومی را برساند. معنای آن این است که در مواقع رخداد حوادث بتوان افکار را آرام نگاه داشت. در حالیکه فکری مانند آب ساکن می‌تواند بطور صحیح مفهوم و کاربرد این عبارت را بیان کند. ولی اگر هم اینطور می‌بود فلاسفه آنرا فودوشین به معنای فکری راکد و غیرقابل حرکت می‌نامیدند.

آب نسبت به کوچکترین وزش باد حساس بوده و به حرکت می‌افتد. درک این عبارت به انسان کمک می‌کند که در هنگام روبرو شدن با هر آنچه که محیط اطراف برایش بوجود می‌آورد، آرامش، خونسردی و اعتماد به نفس خود را حفظ کند. خونسرد بودن و حفظ آرامش به انسان توانایی فکر کردن بصورت واضح و روشن را می‌دهد و همچنان آنها را در جهت تصمیم‌گیری‌های صحیح در موقعیت‌های مختلف سوق می‌دهد.

"سوکی نو کوکورو" – فکری روشن همانند ماه 月の心 Tsuki no Kokoro

سوکی نو کوکورو معمولاً به اینصورت ترجمه می‌شود؛ داشتن فکری روشن همانند ماه. این جمله نیز دلالت دارد به لزوم حفظ مراقبت و نظارت بر مصائبی که ما را احاطه کرده است. همانطور که در هوای صاف و غير ابری، ماه شب چهاردهم همه جا نور افشانی می‌کند و به عبارت دیگر نور خود را بر اطراف پراکنده می‌کند، افکارمان نیز باید از تمامی شرایط اطرافش آگاه باشد. در بودو معمولاً آنرا به نام ذان‌شین یا کان‌کن فوتاتسو نو کوتو می‌شناسیم.

منبع » کتاب “کاراته و اندرزهای اخلاقی” نوشته و ترجمه ی استاد تن زاده 

ذن در هنرهای رزمی

ذن در هنرهای رزمی

Zenهنرهای رزمی و ذِن از زمانهای گذشته دارای تاریخی تنگاتنگ و مشترکی بوده‌اند. تغييرات اخير آنها از زمان اِدو در ژاپن سرچشمه می‌گيرد. در آن زمان كشور ژاپن مرزهای ورودی خود را به روی كشور‌های دیگر بست. تنها تماس ژاپن با دنيای خارج به طور غيرمستقيم از طريق مجمع‌الجزایر اُکیناوا به كشور چين صورت می‌گرفت و هلندی‌ها نيز اجازه داشتند برای مسائل تجاری آن هم بصورت بسيار محدود وارد بندر ناکازاكی شوند. خارجی‌‌ها اجازه نداشتند در ميان عموم مردم ظاهر شوند. اين مقطع زمانی مصادف با دوره رنسانس در اروپا بود. در آن زمان دليل نظامی برای حضورجنگجوها وجود نداشت لذا آنها شروع به نگرش داخل خود نمودند. نتيجه این نگرش منتهی شد به پیدایش تعداد زيادی جوتسو كه از شكلهايی که كمك به پيشرفت روحی یا جسمی می‌کرد الهام می‌گرفت.

ذِن می‌توانست كمك زيادی به اين پُرُسه كند چرا كه هميشه در حال كشف درون و یا بعبارتی خودشناسی بوده است. در ژاپن بسياری از هنرهای رزمی برون‌گرای امروزی از جوتسوهای سخت استخراج شده‌اند مانند جودو، كندو، كاراته‌دو، آیكيدو، … كه تأكيد آنها بر روی نه تنها پيشرفت فيزيكی شخص بلكه پيشرفت درونی نيز می‌باشد و از بسياری طريق با مقصد و هدف اصلی نبرد همخوانی ندارد. در هنرهای رزمی چينی نيز اين دو دستگی يا دوگانگی در شكل به وجود آمده است به طوريكه می‌توان اشكال حركات یا تکنیک‌ها را به دو دسته تقسيم كرد؛ سخت و نرم. در بخش‌های بعدی به توضيح برخی از حالتهای درون‌گرايی كه به وسيله رزمی‌كاران تجربه شده خواهیم پرداخت.

Zen and Monks

آسیب های ورزشی و آمار و ارقام

 

بر اساس محاسبات آماری سالانه از هر هزار نفر، ۲۶ نفر گرفتار صدمات ورزشی می شوند که نیمی از آنها با انجام معالجات خانگی و یا بدون رسیدگی خاص بهبود یافته و نیم دیگر به معالجه پزشکی نیاز پیدا می کنند.

بالاترین میزان این صدمات در کودکان ۵ تا ۱۴ سال و بیشترین تعداد مصدومین در پسران ۱۲ تا ۱۷ ساله مشاهده می شود. این آسیب ها از نظر تعداد در ورزشهای جمعی و از نظر وخامت و شدت، در ورزشهای انفرادی بیشتر است.

● انواع آسیب های ورزشی

حدود ۹۵ درصد از آسیب های ورزشی را کوفتگی و ضرب دیدگی بافت نرم تشکیل می دهد. کبودی رایج ترین اثر این ضرب دیدگی هاست و دلیل بروز آن، زخمهای زیر پوست یا آسیب دیدگی مویرگهای سطحی و جمع شدن خون در زیر پوست است.

رگ به رگ شدن یکی از شایع ترین صدمات ورزشی است که یک سوم آن را شامل می شود و در اثر پیچیدن یا پارگی قسمتی از رباط به وجود می آید. رباط رشته محکمی است که پیوند دهنده استخوانها به یکدیگر بوده و مفاصل را محکم در جای خود نگه می دارد.

ضرب دیدگی یا پیچ خوردگی به عنوان یکی دیگر از آسیب های شایع ورزشی، ناشی از پیچیدگی و کشش ماهیچه یا تاندون بوده و گاهی به پارگی آنها می انجامد. تاندون ها بافت های محکمی هستند که ماهیچه ها را به استخوانها پیوند می دهند. التهاب تاندون و یا التهاب یکی از محفظه های کوچک پر از مایعی که موجب حرکت روان تاندون بر روی استخوان می شوند در اثر تکرار بیش از حد حرکاتی که موجب واردآمدن فشار بر مفاصل می شوند، به وجود می آید.

▪ آسیب های استخوانی

شکستگی استخوان ۵ تا ۶ درصد کل آسیب های ورزشی را تشکیل می دهد. بیشترین تعداد شکستگی در هنگام فعالیتهای ورزشی، مربوط به استخوانهای بازو و پا و کمترین شکستگی ها مربوط به ستون فقرات یا جمجمه است. البته بر اثر فشار زیاد، استخوانهای پا از ران تا کف نیز مستعد شکستگی بوده و زمانی رخ می دهند که ماهیچه ها دچار پیچیدگی شده یا در اثر انقباض بیش از حد موجب خم شدن و شکستن استخوان می شوند. این نوع شکستگی به خصوص در میان دوندگان استقامت و افراد دارای استخوانهای باریک، شایع است.

شکستگی ساق پا با احساس درد و تورم استخوانهای جلو، داخل و پشت ساق پا همراه است که هنگام حرکت، بسیار دردناک شده و درد آن دائماً شدیدتر می شود. این آسیب در اثر حرکات پر فشار یا کوبیدن مداوم پا بر روی زمین در ورزش هایی چون آیروبیک، دو استقامت، بسکتبال و والیبال به وجود می آید.

▪ آسیب های مغزی

خطرناکترین حالت آسیب دیدگی در میان صدمات ورزشی، آسیب دیدگی مغزی است. این عارضه عامل اصلی صدمات منجر به مرگ در فعالیتهای ورزشی است. حتی با ضربه ای مختصر به سر ممکن است فرد دچار ضربه مغزی شده و عوارضی چون بیهوشی، از دست دادن تعادل، عدم هماهنگی حرکات و اختلال قوه ادراک، شنوایی، حافظه و بینایی را به همراه داشته باشد.

● علل اصلی صدمات ورزشی

بروز آسیب در هنگام فعالیت ورزشی، دلایل خاصی دارد که برخی از آنها عبارتند از:

ـ استفاده نادرست از لوازم ورزشی

ـ سقوط

ـ برخورد شدید دو بازیکن بر اثر سرعت زیاد مانند هاکی روی یخ یا خشونت ذاتی ورزش مانند راگبی

ـ آسیب دیدگی سطحی یا پارگی بخشهایی از بدن بر اثر فشار یا کشیدگی مداوم

● علایم آسیب های ورزشی

آسیب های ورزشی همواره با علائم و نشانه هایی همراه است که مهم ترین و شایع ترین آنها که با احساس درد همراه است عبارتند از:

ـ شل شدن یا از جا در آمدن مفصل

ـ تورم

ـ ضعف

● بررسی آسیب شناسی

علائمی که به طور مداوم موجب تشدید یا کاهش توانایی ورزشکار در بازی شده و گاهی هم دردناک نبوده و فقط با خستگی غیرمعمول همراه است، باید توسط جراح ارتوپد مورد معاینه قرار گیرد. تشخیص به موقع از تبدیل شدن مشکلات کوچک به صدمات جدی و مشکلات طولانی جلوگیری می کند.

یک جراح ارتوپد در مرحله اول باید افراد ذیل را مد نظر قرار دهد:

الف) افرادی که از شرکت در ورزش به دلیل درد ناشی از آسیب شدید منع شده اند.

ب) افرادی که قابلیت ورزشی آنها به دلیل مشکلات مزمن ناشی از یک آسیب ورزشی کم شده است

ج) کسانی که آسیب ورزشی در آنها موجب از شکل افتادگی بازو یا پا شده است،

دکتر جراح با معاینه موضعی، پرسیدن سؤالهایی در رابطه با چگونگی آسیب دیدگی و نوع علائم بیماری و همچنین گرفتن عکسهایی با اشعه ایکس، استخوانها و بافت نرم آسیب دیده را بررسی می نماید. اشخاصی که دچار ضربه مغزی شده اند باید فوراً مورد معاینه قرار گرفته و تا زمان دریافت نتیجه نرمال هر ۵ دقیقه یک بار تحت نظر پزشک قرارگیرند. معاینات اصلی در هر ۵ دقیقه شامل اندازه گیری هوشیاری، تمرکز و حافظه کوتاه مدت فرد مصدوم است.

علائم دیگر تشخیص صدمه مغزی عبارتند از:

▪ گیجی

▪ سردرد

▪ تهوع

▪ مشکل بینایی

آیا از ضربه خوردن هنگام مبارزه می ترسید ؟

 

اگر جواب شما منفی است یا غلو میکنید یا معنی شجاعت را با حماقت اشتباه گرفته اید .

همه ما از ضربه خوردن و آسیب دیدن می ترسیم . در واقع این عکس العمل طبیعی بدن ماست .البته منظور از ترس آن جنبه منفی که معمولاً در ذهن داریم ، نیست.
شاید بتوان با کمی واقع بینی ترس را با قدرت عکس العمل مترادف دانست . یعنی بدن ما به محض برخورد با یک عامل ناشناخته یا تهدید آمیزبلافاصله مقداری انرژی آزاد میکند حال اگر ما برای مقابله با آن عامل خاص تعریفی داشته باشیم انرژی آزاد شده صرف انجام عمل مذکور میگردد (عکس العمل بدن – حالت مثبت) در غیر اینصورت این انرژی خود را به صورتهای مختلف مثل فریاد کشیدن آزاد میکند (ترس – حالت منفی) .
در هنگام کومیته شما باید برای بدن خود در مواجهه با اجرای یک تکنیک تهاجمی توسط حریف یک تعریف ارائه کنید . در غیر اینصورت انرژی که بدن شما در واکنش به اجرای ضربه حریف و قرار گرفتن در حالت خطرناک آزاد میکند با حالاتی چون دستپاچگی ، ترس و در نهایت خارج شدن کنترل مبارزه از دست شما به هدر خواهد رفت .
جایگزین مناسب و در واقع همان تعریفی که ما باید به بدن ارائه کنیم ، همان تکنیکهای دفاعی هستند ، این کار را میتوان با روشهای مختلف تمرینی انجام داد که در اینجا به یک نمونه ساده آن اشاره میکنیم :
از حریف تمرینی خود بخواهید ضربه جودانزوکی خودش را البته با کنترل شدید به روی شما اجرا کنید و شما در عین حال که به او اعتماد دارید سعی کنید که پلک نزده و سر خود را به عقب نکشید و بار ها و بارها این عمل را تمرین کنید بعد از مدتی این عمل را با یک دفاع همانند ناگاشی اوکه انجام دهید .
احتیاج نیست که دفاعی کامل انجام شود فقط برای منحرف کردن ضربه حریف یک اشاره کوچک نیز کافی است .
پس از تسلط کامل به روی آن ضربه ای نیز به عمل خود اضافه کنید ، بدین صورت که در هنگام اجرای تکنیک جودانزوکی از سوی حریف ، شما پلک نمیزنید ، سرتان را عقب نمی کشید و دفاع مناسب انجام میدهید و صربه ای مناسب ( مثل گیاکوزوکی )‌ انجام می دهید .
تمرینات مکرر با این روش بدن شما را به این تعریف دست پیدا میبکند که با مشاهده برخورد یک ضربه به سمت خود  انرژی آزاد شده که بدن شما در واکنش به این حالت انجام داده ، صرف اجرای یک تکنیک دفاعی کند .
البته این حالت به این سادگی که مطرح شد به دست نمی آید ، اما به هر حال غلبه بر ترس مثل هر مهارت دیگری نیاز به تمرین مکرر و پشت کار دارد .

مقابله با اضطراب در هنگام مسابقات

 

بسیاری از ورزشکاران بهترین عملکرد خود را در تمرینات نشان می‌دهند امّا به هنگام مسابقه و رقابت دچار احساس خفگی و نوعی واماندگی می‌گردند. اگر این اتفاق در مورد شما نیز صادق است ناراحت نباشید زیرا با انجام چند کار ساده می‌توانید بر این اضطراب فایق آیید.

احساس خفگی چنین توصیف می‌شود: کاهش کارایی به دلیل مقدار زیادی استرس ادراک شده. به واژه «ادراک شده» توجه کنید. واژه کلیدی در این تعریف همین است. به خاطر بسپارید که استرس فقط در ذهن شما زندگی می‌کند و به شیوه‌ای که شما یک موقعیت یا وضعیت را تعبیر می‌کنید. به عبارت دیگر، این شرایط خارجی نیستند که باعث استرس می‌شوند بلکه شیوه تفکر ما درباره یک رویداد است که احساس استرس، اضطراب و ترس را به وجود می‌آورد. برای ورزشکاری که در حین مسابقه دچار احساس خفگی و واماندگی می‌شود دانستن این نکته حائز اهمیت بسیار است که می‌تواند افکاری را که درباره آن رویداد دارد کنترل کند. آیا به شکست یا کمبود اطمینان به توانایی‌های خود فکر می‌کنید؟ در این صورت، این گونه تفکرات منفی غالباً به اضطراب، عصبی بودن و تنش می‌انجامد. در یک چنین محیطی که درون خود ساخته‌اید چگونه انتظار عملکرد خوبی از خود دارید؟

مربیان سنتی معمولاً به ورزشکار کمک می‌کنند تا درک کند چرا چنین افکار و احساساتی درونش رشد یافته و سپس سعی می‌کنند که این فرایند را اصلاح کنند یا تغییر دهند امّا معمولاً توفیق چندانی به دست نمی‌آورند. علتش این است که دانستن این که چرا چنین افکاری برمی‌خیزد ممکن است جالب باشد امّا دانستن پاسخ این سوال، لزوماً برای غلبه بر مشکل کافی نیست.

پیش از رویداد

این را بدانید که دلشوره‌ها و دلهره‌های پیش از مسابقه، طبیعی هستند و آن‌ها را بپذیرید. به مقابله با احساس عصبی بودن و اضطراب خود نپردازید. فکر نکنید که حالتی که دارید ناشی از ترس است. ترشح آدرنالین، عادی است و بخشی از آمادگی طبیعی بدن شما برای مسابقه است. به آن توجه کنید امّا روی آن تمرکز نکنید. پس از شروع مسابقه، این احساس فروکش خواهد کرد. هم از نظر بدنی و هم از لحاظ ذهنی آمادگی داشته باشید. همیشه در فاصله زمانی مناسبی قبل از رویداد در محل حاضر باشید زیرا عجله در رسیدن به محل باعث افزایش استرس می‌شود. قبل از مسابقه بدن خود را کاملاً گرم کنید. حرکات کششی انجام دهید. از قواعد مسابقه آگاه باشید و لباس مناسب به تن کنید.

برای چند دقیقه به تصویر سازی ذهنی بپردازید. راحت و آسوده تنفس کنید، چشم‌هایتان را ببندید و تجسّم کنید که همه کارها به خوبی پیش می‌رود و شما عملکرد خوبی دارید. این مثبت صحبت کردن با خود می‌تواند روحیه شما را تغییر دهد. با وجودی که ورزشکاران باید انعطاف‌پذیری کافی برای واکنش در طول مسابقه را داشته باشند امّا شما باید با یک راهبرد کلّی در مورد شیوه مسابقه دادن وارد صحنه شوید. راهبرد شما می‌تواند ساده (مثل نگهداری یک ریتم یکنواخت) یا پیچیده باشد.

در حین رویداد

بر روی کاری که در دست دارید تمرکز کنید نه نتیجه آن. حواس خود را متوجه حال حاضر کنید و از فکر کردن به خیلی جلوتر یا پایان کار خودداری نمائید.

اگر متوجه شدید که افکار منفی به سراغتان آمده و یا به منفی صحبت کردن با خود پرداخته‌اید، متوقف شوید و فقط بر روی تنفس‌تان تمرکز کنید. تمرکز بر روی ریتم تنفس، به طور خودکار شما را به حال حاضر برمی‌گرداند. لبخند زوری بزنید. این یک واقعیت است. اگر با افکار منفی دست و پنجه نرم کنید و نمی‌توانید از شرّش خلاص شوید، فقط کافیست خودتان را مجبور به لبخند زدن کنید، حتی برای چند ثانیه. این عمل ساده، برای یک لحظه، روحیه شما را تغییر خواهد داد و شاید این همان زمانی باشد که شما نیاز داشتید تا به حالت عادی برگردید.

طوری مسابقه دهید که انگار نتیجه‌اش برایتان مهم نیست. اگر گرفتار افکار منفی شوید و انتظار بدترین نتیجه یا شرایط را داشته باشید، غیر ممکن است که بتوانید حداکثر توانائی‌هایتان را بروز دهید. اگر طوری مسابقه دهید که انگار نتیجه‌اش برایتان مهم نیست، در این صورت می‌توانید آرامش داشته باشید و از مسابقه و رقابت لذت ببرید. 

پس از رویداد

مسابقه را مرور کنید و عملکردهای خوبتان را به یاد آورید. بر روی اقدامات، افکار و رفتارهایی که به شما در عملکردتان کمک کردند تمرکز کنید. به چیزهایی که مانع عملکرد خوبتان شدند نیز توجه کنید امّا به سرعت فکر آن‌ها را از سر بیرون کنید. این همانند اصل اجتناب از مانع در رانندگی است: به جایی که می‌خواهید بروید نگاه کنید، نه جایی که نمی‌خواهید بروید. هنگامی که بر روی چاله تمرکز کنید به ناچار درون آن می‌افتید. تمرکز بر روی جنبه‌های منفی رویداد به پیشرفت شما در آینده کمک نمی‌کند. به جای آن، بر روی زمان‌هایی که «موفق بودید» تمرکز کنید. این نوعی تمرین ذهنی برای مواقعی است که به تمرین مهارت‌هایی می‌پردازید که در رویداد بعدی مورد استفاده قرار خواهند گرفت. برنامه تمرین خود را طوری طراحی کنید که شرایط شبیه به مسابقه را برایتان شبیه‌سازی کند. تیم‌ها و باشگاه‌ها معمولاً چنین تمریناتی می‌کنند. اگر عادت داشتید که همیشه تنها تمرین کنید، پیوستن به یک گروه به نحوی که بتوانید این نوع شبیه‌سازی را انجام دهید را در نظر بگیرید. موثرترین تمرین آن است که شرایطی که در مسابقه با آن روبرو می‌شوید را شبیه‌سازی کند. متاسفانه مربیان معمولاً مانع می‌شوند تا ورزشکار بر واماندگی و احساس خفگی خود در حین مسابقه غلبه کند. آن‌ها معمولاً به طور ناخواسته، با سعی در تشویق کردن ورزشکار، الگوی واماندگی را تقویت می‌کنند. مثلاً به ورزشکار می‌گویند «ضربه بعدی خیلی حساس است». این گونه حرف‌ها تنها باعث افزایش فشاری که ورزشکار برای انجام عملیات حس می‌کند می‌گردد.

به یاد داشته باشید که اگر از الگوی افکار منفی، قبل و در حین مسابقه، آگاه باشید می‌توانید بر حس واماندگی خود فایق آیید. افکار منفی در صورت تداوم، همچون یک گلوله برفی می‌غلطند و بزرگتر و بزرگتر می‌شوند. اگر خود را در چنین گردابی یافتید، فقط وجود آن افکار را بپذیرید و بگذارید بروند. بر روی تنفس‌تان تمرکز کنید و طوری بازی کنید که انگار از آن لذت می‌برید. در این صورت است که علیرغم شکست‌ها و ناکامی‌هایی که گاه به گاه پیش می‌آید باز هم ازمسابقه و رقابت لذت خواهید برد.